Dankbaar voor de zorg en steun op mijn weg met Waldenström

Ik wil mijn verhaal vertellen, omdat ik de zorg in Amsterdam als zeer positief heb ervaren en ook mijn familie en vrienden wil bedanken voor alle steun die ik heb gekregen.

Eind februari 2026 voelde ik me niet lekker. Ik was vermoeid en had een hardnekkige hoest. Na een bezoek aan de huisarts werd ik doorverwezen naar een internist in het OLVG Amsterdam Oost. De internist liet mij via de spoedeisende hulp onderzoeken. Het bleek dat mijn bloed zo stroperig was dat niet alle onderzoeken konden worden uitgevoerd. Verder onderzoek was daarom noodzakelijk.

Op 16 maart kreeg ik een beenmergpunctie en diezelfde dag kreeg ik de diagnose ziekte van Waldenström. Minder dan een week later kreeg ik mijn eerste chemotherapie. Helaas had ik al ervaring met kanker, want in 2022 kreeg ik baarmoederhalskanker.

Daarvan ben ik hersteld en ook nu hoop ik dat dit weer zal lukken. Ik blijf positief. Inmiddels ben ik vijf maanden verder. Deze week heb ik mijn laatste chemotherapie gehad en ik moet nog één immunotherapiebehandeling ondergaan. Daarna breekt een nieuwe fase aan: wait-and-see. Afwachten en hopen op een goed resultaat.

Ik ben weer fit genoeg om in de sportschool krachttraining te doen. Ook kan ik de boodschappen weer zelf de trap op dragen naar ons appartement op twee hoog.

Als ik terugdenk aan hoe ziek en moe ik begin maart was en dat vergelijk met hoe ik me nu voel, ben ik heel tevreden.

Natuurlijk had ik dit niet gekund zonder mijn zus Anne en mijn zwager Paul, mijn vriendin Jeannette en Kees, mijn ‘partner in crime’. En natuurlijk mijn man, die me altijd weet te motiveren en mij, wanneer dat nodig is, de dikste knuffels geeft.

Last but not least wil ik alle familieleden, vrienden en buren, dichtbij en ver weg, bedanken. Jullie geven mij dagelijks de steun en kracht om dit gevecht aan te gaan.

Mijn dank is groot. Jullie maken het mij een stuk gemakkelijker dankzij alle liefde en steun die ik van jullie ontvang.

 Winnie