Op vakantie kreeg Anet een spoedtelefoontje van haar hematoloog. Ze schrok enorm, want ze bleek de ziekte van Waldenström te hebben en moest halsoverkop terugvliegen naar Nederland. Ruim een jaar later gaat het goed met haar. Zo goed dat ze in mei 200 kilometer heeft geroeid in Portugal. ‘Dat past bij mijn instelling om zoveel mogelijk uit het leven te halen.’
Hoewel ze zich al een tijdje niet lekker voelde, ging Anet Smedinga (65) in maart 2025 met haar dochter een weekje naar Madeira. ‘Ik hoestte al een tijdje. Volgens de huisarts was het een griepje en zou het wel overgaan. Maar het bleef maar duren, zelf dacht ik aan een longontsteking en liet na verloop van tijd maar eens bloed prikken.’
‘Toen we net op Madeira waren, kreeg ik een telefonisch consult en daarin kwam de diagnose: waldenström. Mijn Hb-gehalte was 4,3 en de hematoloog was op z’n minst ‘not amused’ dat ik daar op dat eiland zat. Ik moest onmiddellijk aan de chemo. Maar vliegen was eigenlijk te risicovol. Mijn bloed was zo dik als siroop en de kans op uitval van organen hierdoor groot. Ik kreeg het dringende verzoek elke vijftien minuten in het vliegtuig te gaan lopen om de bloedcirculatie op gang te houden.’
Keus
Eenmaal terug in Nederland drong de ernst van de ziekte in volle hevigheid tot haar door. ‘Toen kreeg ik pas te horen wat de ziekte precies inhoudt. Ik werd enorm angstig en kreeg paniekaanvallen. Tegelijkertijd wist ik dat ik geen keus had en dat ik de voorgeschreven therapie wilde volgen. Ik weet nog heel goed dat ik de eerste keer de pillen met chemo innam. Ik keek naar de giftroep in mijn hand en wist dat het naar binnen moest. En dat ik die shit vijf dagen lang elke ochtend moest nemen. Ik moest letterlijk en figuurlijk wel een paar keer slikken voordat me dat lukte.’
De chemo en later de immuuntherapie sloegen gelukkig wel aan bij Anet. De bloedwaarden stegen en de ziekte bleef voorlopig onder controle. Om verder te werken aan haar herstel, ging ze revalideren in Beatrixoord in het Groningse Haren. Dat is volgens haar de beste stap geweest die ze heeft kunnen zetten.
‘Ik werd daar op gewezen door iemand die ik kende van het lotgenotencontact. Dat was echt zo’n waardevolle tip. Je wordt in Beatrixoord op een deskundige, liefdevolle, aandachtige en persoonlijke manier bewust gemaakt van hoe je het beste voor jezelf zorgt. In alle opzichten, zowel fysiek als mentaal. Twee dagen per week ga je aan de slag met psychomotorische therapie, een diëtiste, een psycholoog, een fysiotherapeut, een arbeidskundige, een energiecoach, noem maar op.’
Ondanks dat het deskundig en liefdevol was, was het ook ‘heel confronterend’. ’Je leert jezelf op een enorm andere manier kennen. Zo heb ik mijn hele leven maar één knop gehad, en dat is ‘aan’. Die knop gaat pas uit als mijn energie op is.’
Maar door haar ziekte werd ze gedwongen het rustiger aan te doen. ‘Rust in mijn zenuwgestel is essentieel voor mijn herstel. Dat leverde in eerste instantie een interne spagaat op. Ik wilde van alles doen, maar wist niet wat verstandig voor mij was. Maar door de fantastische hulp van de mensen in Beatrixoord lukte het om op een rijtje te krijgen wat er nog wel kan en hoe ik dat kan realiseren.’
Leven
Door haar ziekte drong het tot Anet door dat het leven eindig is. ‘Ik ben totaal niet bang voor de dood. Ik vraag me zelfs heel sterk af of ik bij terugkeer van de ziekte opnieuw voor de chemo kies. Natuurlijk ben ik dankbaar dat het deze keer geholpen heeft, maar ik weet niet of ik dat nog een keer zou willen meemaken. Ik heb een euthanasieverklaring opgesteld, want ik wil niet onnodig lijden. En ik wil ook niet dat ze me reanimeren. Wel merkte ik dat ik nog volop wil genieten van het leven. En dat ik daarbij een enorme haast kreeg om mooie dingen te doen. Ik wil pakken wat ik pakken kan.’
‘Het zal me aan mijn reet roesten wat dat met mijn lichaam doet’, roep ik heel stoer. Terwijl ik tegelijkertijd heus weet dat het verstandig is rustig aan te doen voor een goed herstel. Het plannen van de reisjes die ik nog graag wil maken, gaf me tegelijkertijd ook een enorme drive en motivatie om honderd procent voor mijn herstel te gaan.’
Normaal
‘Hoe vaak ik wel niet heb geroepen: ‘Ik wil dit beleven nu het nog kan!’ Toen kwam ook het idee van de roeireis in Portugal naar boven. Dat was al langer een droom van me en ik besloot hem nu waar te maken. Het was meteen een perfecte motivatie om mijn roeitraining weer op te starten. Ik heb mijn leven lang geroeid en het was altijd al een perfecte manier om fit te blijven. Nu helpt het ook bij mijn herstel van de ziekte.’
Voorlopig gaat het goed met Anet. Ze is weer aan het werk gegaan en geniet van het contact met haar collega’s. ‘Het is fijn dat iedereen weer normaal tegen me doet. Ik voel me geen zieke, maar iemand die af en toe een bed of een stoel nodig heeft. Ik voel me ook gezegend met mijn dochters en vriendinnen. Zij zijn een ongekend blok van liefde en support. Vanaf dag een hebben ze gezegd dat we hier samen voor gingen vechten. En dat hebben ze allemaal stuk voor stuk waargemaakt. Daarnaast hebben ze een enorme dosis humor en ook dat relativeert.’
Portugal
In mei heeft Anet daadwerkelijk haar roeireis op de Dourorivier in Portugal kunnen maken. Dat betekende in één week maar liefst 200 kilometer roeien. In een groep van elf Denen en vier Nederlanders gingen ze in vierpersoons boten het avontuur aan. ‘Het was wel stroomafwaarts hoor’, lacht Anet. ‘Ik was supergemotiveerd om hiervoor in goede conditie te komen. In mijn achterhoofd hield ik er rekening mee dat er een kink in de kabel kon komen. Maar ik haalde er zoveel motivatie uit om honderd procent aan mijn herstel te werken. Dat was me alles waard. Het kon me niet schelen, ik wilde dit gewoon. Mijn dochters en vriendinnen staan ook volledig achter me. Zij zien hoe goed me dit doet. Bovendien zien ze me weer als de oude Anet en zijn zij ook niet meer constant met mijn ziekte bezig.’
Anet is dolblij dat ze het avontuur is aangegaan. ‘Ik heb oprecht genoten, hoewel het natuurlijk wel zwaar was. Maar het heeft me zoveel gebracht, ik heb mezelf nog beter leren kennen en weer vertrouwen in mijn lichaam gekregen. Het was fijn met iets positiefs bezig te zijn.’
En heeft ze alweer nieuwe avonturen op het programma staan? ‘Ik geniet nog na van Portugal, maar ik moet bekennen dat het al wel weer borrelt. Een bezoek aan Berlijn staat op mijn lijstje. En wat ik helemaal gaaf zou vinden, is ballonvaren in Turkije. Want ik ben er nog en blijf zolang als ik kan volop van het leven genieten!’
